دل تو دلم نیست.چمه؟ انگاری یه کار مهم دارم که انجامش ندادم. باید زودتر برم ببینم چی بوده...اما انگار منتظر یکی باید اینجا می موندم.شاید دیر اومدم و رفته و هر لحظه داره دورتر می شه؟ اه لعنت به من. چرا یادم نمیآد چرا اینجا نشستم. اصلن چرا نشستم. پاهام سسته. دلشوره دارم. صدای نفس هامو میشنوم. دستام یخ کرده. دیگه نمی تونم بمونم باید برم! یادم نمی آد کجا؟ من چمه؟ وقتی خورشید بره پایین تر سردترم میشه. الان همه جا می بندن. من هنوز کادو نخریدم. تولد کی بود؟ هیچی یادم نمی آد. مگه تولد بود؟ دارم از سرما می لرزم. آها شب یلداست. احمق کادو نمیگیرن که. اینا اشک نیست دیوونه. باد سرد خورده تو چشم. زورم میاد دستمو در آرم. چرا اینقدر لباس کم پوشیدم. چرا تو این خیابون جن زده سگ نمی پره.

 ته خیابون سایه های بلند و سرد آدمای پالتو پوش...

من هنوز اینجام. دیگه نمی لرزم! یخ زدم؟ چرا هیشکی بهم نمی گه کی منو آورده اینجا ؟ خونم کجاس؟ من هنوز نمردم کثافتا!

 من می ترسم... اینا دیگه اشکای منه... اشکای واقعی ترسمه...

می بخشید. ویرایشگر من در بلاگفا کار نمی کند! در واقع تنها متن می توانم وارد کنم. پس مستقیما لینک وبلاگم را می گذارم. آهنگ سرود مبارزان شیلی است به همراه تلاشی که برای ترجمه اش کرده ام!
ساخته ی «سرجیو اورتگا» در سال 1970
لینک

az zendani be zendani
va armaanat hich gaah khande nashod

behtarin ensanha boodi
va ensaanha ra baraabar mikhasti

PS: edaame khahim dad
rahi ra ke roshaniash bakhshidi
edame khahim dad
ta az aanja ke foroo oftaad
faraa tar ravim

خود خدا بود

بهم گفت ادامه بده - خواهش می کنم!

منم حالا به خاطر خودم نیست

به خاطر خدا

این اندک دلیل های من برای ادامه را نگیر

دیگه طاقت خواهشای هر شبشو ندارم...

18 تیر...

هيچ وقت فكر نمي كردم به اين هواي تيره و مسموم عادت كنم،

باورم نمي شد به رخوت و ركود خو بگيرم،

هميشه زندان برام يه جاي گذار بود، نه پايگاه ابدي،

حالا هم بهم نگو كه افسردگي هامو  پشت پوشش بردباري و فضيلت پنهان كنم، يا بازم چهره ي مصمم يه خوش بين احمقو بگيرم.

مي خوام داد بزنم،

اگه ميتوني،يه آسمون آبي بهم بده روي يه تپه ي سبز ، يا يه پل، يه اسكله، يه فرودگاه، يه ايستگاه قطار كه توش واستم و منتظر بمونم. حتي مهم نيست اگه نياد يا كلا فراموشم كرده باشه، مي خوام منتظرش باشم، يه جايي غير از اينجا.

دلم مي خواد شورش كنم، يه شورش سرخ..

تمام ديواراي شهرو سفيد مي كنم،

بعد با گلاي سفيد روشون مي نويسم

"دوستت دارم"

تا كسايي كه گل و مي فهمن، بدونن!