هیچ کس نمی تواند در تنهایی کاملا انسان باشد.ما یکدیگر را به انسان تبدیل می کنیم.انسانیت به ما منتقل شده است-بیماری مرگباری که اگر به خاطر همجواری همنوعان نبود؛ هرگز به آن گردن نمینهادیم -انسانیت سینه به سینه به و از طریق کلمات ما منتقل شده است.اما حتی قبل از کلمات نیز نگاه ها و "نظر اندازی ها" موثر بوده اند.هنگامی که هنوز با کشف رمز کلمات نوشته شده فاصله زیادی داریم؛ می توانیم انسانیت را در چشمان والدینمان؛ یا چشمان کسانی که مراقبمان هستند بخوانیم.این نگاه ها عشق؛ نگرانی ؛ملامت یا ریشخند را بیان می کنند.به عبارت دیگرآنچه در آن چشم ها می بینیم "معنا" دارند.آنها ما را از جایگاه طبیعی ناچیزمان بر می کشند و به مرتبه پر قدرت انسانی تبدیل می کنند. "تزوتان تودورف-Tzvetan Topdrov" نویسنده معاصری که با بیشترین حساسیت به این موضوع توجه کرده است؛ میگوید:

 " کودک چشمان مادرخویش را جستجو می کند؛ نه فقط به خاطر این دلیل که مادر خواهد آمد و به او غذا و آرامش خواهد داد؛ بلکه به این دلیل این واقعیت که مادر به او می نگرد و ستایشی حیات بخش نثارش می کند : والدین و کودک چنان که گویی اهمیت این لحظه را درک کرده باشند-گرچه این طور نیست- می توانند زمانی دراز به چشمان یکدیگر نگاه کنند.چنین عملی در مورد بزرگسالان کاملا استثنایی است؛ آنها وقتی بیشتر ار ده ثانیه به چشمان یکدیگر نگاه کنند؛ از  دو حال خارج نیست : یا می خواهند با هم بجنگند یا عشق بازی کنند.

                                                                      Fernendo Savater "                              "   

                                                                                            The Questions Of Life)2002)  

پ.ن:You Know a Dirty Word Too