فرمانده ی عزیز؛
رفیق فیدل آلخاندرو کاسترو رُز؛

مطلع شدم  در روز پنج شنبه بیست و یکم دی ماه هزار و سیصد و نود(یازدهم ژانویه دوهزار و دوازده) در هاوانا با آقای احمدی نژاد، رئیس جمهور دروغین و متقلب میهنم ایران و یکی از فریبکارترین کسانی که بر کشورم حکمرانی کرده است ملاقات و با او خوش و بِش کرده اید.صداقت؛ رُک بودن و بی پرده سخن گفتن را از شما آموخته ام. پس مایلم شاگرد خوبی باشم و فروتنانه نکاتی را یادآوری و یا روشن سازم:

کشور کوبا در سال هزار و نهصدو هفتاد و پنج طی سیاست های تحسین برانگیز  انترناسیونالیستی اش در آنگولا مقابل رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی جنگید. در نبرد سرنوشت ساز "کویتوکواناوال" رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی شکست خورد، نبردی که شخصِ رفیق نلسون ماندلا آن را منشا پیروزی کنگره ی ملی آفریقا و شکست رژیم نژاد پرست آفریقای جنوبی میداند.
فیدل عزیز؛ شما در آنگولا، کشوری که فاصله اش با هاوانا بیشتر از فاصله ی هاوانا و مسکو بود، کشوری که اگر می خواستید از هاوانا به آنجا بروید باید سیزده ساعت لاینقطع در هواپیما می نشستید با صد هزار سرباز جنگیده اید. جنگ هایی که منجر به کشته و معلول شدن چند صد کوبایی در راه آزادی آفریقا شد. حال چطور میتوانید وحشی گری هایی که حکومت ایران نسبت به مردمش روا میدارد را نادیده بگیرید؟
 
کشور کوبا همچنین با اتیوپی در مقابل تجاوز خارجی همبستگی رزم جویانه نشان داد. در سال هزار و نهصد و شصت و سه رفقای کوبایی ما به الجزایر رفتند تا آنها را در نبرد های استقلال از فرانسه یاری بخشند. همچنین سربازان شجاع کوبایی برای آزادی گینه بیسائو و آنگولا از یوغ استعمار پرتقال جان فشاندند. حال چگونه میتوانید نسبت به اتفاقاتی که در وطنِ من، ایران می افتند بی تفاوت باشید و راهی به غایت غلط در پیش بگیرید؟ مگر این شما نبودید که در نوزدهیمن سالگرد قیام بیست و ششم ژوئیه در سانتیاگو کوبا گفتید :"ما هرگز به اصول انترناسیونالیستی خود خیانت نخواهیم کرد. ما هرگز سیاست های خارجی خود را به معامله نمی گذاریم" ؟

یاد آوری می کنم: کوبا روابط پرسودی با رژیم سابق ایران، حکومت محمد رضا شاه پهلوی داشت ولی در حالی که میدانستید دیدار شخص شما با رهبران حزب توده ایران که آن زمان( و البته اکنون نیز) در ایران غیر قانونی اعلام شده بود می تواند به روابطِ وقتِ ایران و کوبا صدمه وارد کند مشتاقانه به دیدار رهبران این حزب مارکسیست-لنینیست شتافتید تا در سال هزار و نهصد و هفتاد و شش شاه ایران روابطش را با کوبا قطع کند. اکنون چه شده است که شما چشم بر سرکوب تمام فعالین کارگری در ایران بسته اید؟

همچنین شما در زمان رژیم سابق ایران،حکومت محمد رضا شاه پهلوی که با ایالات متحده رابطه ی بسیار گرمی داشت اظهار داشتید :"شادمان خواهیم شد اگر موعظه های جیمی کارتر بتواند برخی از نزدیکترین متحدانش از جمله ایران را تحت تاثر قرار دهد تا دست از سیاست هموطن کُشی، شکنجه، آدم ربایی و کشتار رزمندگان دموکراسی و پیشرفت بردارد." - حال به من بگویید چطور میتوانید با باعث و بانی هموطن کشی و آدم ربایی های جدید در ایران خوش و بش کنید؟

شما در سال هزار و نهصد و نود و یک در ماتانزاسِ کوبا فریاد زدید: "خون مردم آنگولا خون مردم ما بود. خون مردم نامبیا خون ماست. خون مردم آفریقای جنوبی خون ماست. خون بشریت خون ماست!" – خون مردم ایران چه؟ آیا خون مردم ایران، این خون های ریخته شده روی آسفالت های خیابان و کف سلول خون شما نیست؟

حتی شما کشتار و سرکوب فعالین و زندانیان سیاسی را در دهه ی شصت در ایران را محکوم کردید و به شدت بر حکومت ایران تاختید. اظهاراتی که مدتی به سردی روابط کوبا و ایران انجامید. اکنون گویا سرکوب فعالین سیاسی در ایران را به هیچ می انگارید.

رفیق کاسترو گرانقدر،
باور ندارم که همه چیز در قرار داد های تجاری دولت احمدی نژاد و کوبا خلاصه میشود. باور ندارم که کوبا اخلاق و اصول انترناسیونالیستی اش را به یک کارخانه ی سیمان دویست میلیون دلاری که قرار است با کمک ایران در کوبا ساخته شود می فروشد. باور ندارم که اعتقادات انقلابی و انساندوستانه ی کشور شما در مقابل یک نیروگاه هزار و پانصد مگاواتی که ایران در کوبا خواهد ساخت ذوب شوند. چرا که اگر قرار به فروختن آرمان های بشر دوستانه و پایین کشیدن پرچم های افتخار بود ایالات متحده ی آمریکا بیشتر می پرداخت و کارخانه ها، نیروگاه ها و حتی زمین های گلف با شکوه تری در کوبا می ساخت. یا اگر قرار بر از دست دادن آرمان های سوسیالیسم بود کوبا و شخص شما آنهمه در مقابل فروپاشی شوروی مقاومت نمیکرد و همرنگِ یکی از جمهوری های استقلال یافته میشد، همرنگ همه ی آنهایی که از اینکه روزی کمونیست، سوسیالیست یا دوست کمونیست ها بودند شرم داشتند میشدید و آرام بدون تحمل کردن هیچ یک از تحریم های اقتصادی ایالات متحده (تحریم های تریچلّی و هلمز-بورتون) به دامان نئو لیبرالیسم میغلطیدید. این مقاومت جانانه تنها برای خلق کشور یا حتی جهانی نو بود: جهانی عاری از تبعیض، فقر، اختلاف طبقاتی، خشونت و بیسوادی. حال چه شده که دست مردی را می فشارید که نه تنها هرگز علاقه ای به این جهان نو ندارد بلکه همه ی مبارزان راه خلق این جهان را به سیاه چال یا گور های سرد می فرستد و خود جز ایجاد فساد، تبعیض و فقر در کشورم قدمی برنداشته است؟

فرمانده ی عزیز،
حدس من اینست که شما از پیشامد های داخلی ایران بیخبرید،(و اجازه بدهیم ذکر کنم که من از شما به عنوان "فیدل کاسترو" شخصیتی که محبوب بسیاری از چهار نسل از مبارزین راه آزادی در ایران و دیگر نقاط جهان بوده اید انتظار دارم از فعل و انفعالات ایران آگاه باشید و در صورت عدم آگاهی سخنی در این رابطه بر زبان نرانید و حکمرانانی از این کشور را به دفتر خصوصی خود دعوت نکنید.) پس سعی میکنم بصورت بسیار خلاصه و بینظم شما را در جریان برخی از وقایع کشورم ایران قرار دهم:

شکافتنِ ظلم حدودا سی ساله ای که حکومت کشورم بعد از انقلاب بهمن پنجاو هفت به مردمش روا داشته از حوصله این نامه و همچنین سواد من خارج است. انقلابی که به همراهِ حاکمانِ تازه از راه رسیده اش فرزندان خود را به مسلخ برد و امروزه با یک نگاه گذرا میتوان دید که تقریبا هیچ یک از شعار های آن انقلاب عملی نشده اند. اما شاید صحبت اصلی بر سرانتخاباتِ پر سر و صدای ریاست جمهوری در ایران(هزار و سیصد و هشتاد و هشت شمسی) و سرکوب مضاعف و بی سابقه ی معترضان به نتیجه ی انتخابات باشد. شاید از آن روز هاست که دیدار شما با سردمدارانِ یک کودتای خشنِ انتخاباتی دیگر برای جوانان ایران قابل پذیرش نیست. آقای کاسترو، پیش از پایان یافتن زمان رای گیری در روز بیست و دوم خردادِ سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت بسیاری از فعالین سیاسی ربوده شدند، معترضان به نتیجه ی انتخابات که معتقد به وقوع تقلب در این رویداد بودند بارها برای اعلام اعتراض خویش اقدام به برپایی راهپیمایی و میتینگ های مسالمت آمیز و بسیار با شکوه کردند.(طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران همه در برپایی راهپیمایی آزاد هستند) ولی هر بار با سرکوب خشونت بار نیروهای امنیتی، پلیس، بسیج و انواع شبه نظامیان مواجه شدند. تیراندازی های مستقیم، ضرب شتم، پرتاب گاز های اشک آور، باعث کشته شدن بیش از هشتاد نفر شد. تصاویر و فیلم های بسیاری از این کشتار، از این سر های پریشان و خون آلود موجود است. اسناد بسیار محکمی خبر از شکنجه ی بازداشت شدگان میداد. تجاوز های جنسی به زندانیان؛ضرب و شتم، آویزان کردن آنها بصورت وارونه؛ شلاق زدن با کابل، بیدار نگاه داشتن برای ساعت های طولانی از جمله ی این شکنجه هاست. یکی از معروفترین مکان هایی که شاهد این شکنجه ها بوده "بازداشت گاه کهریزک" است، مکانی که پنج نفر از مبارزان راه آزادی در آن به فجیع ترین شکل شکنجه و کشته شدند، واقیعتی که مقامات رسمی جمهوری اسلامی ایران صحت آن را تایید میکنند. دختران و پسران جوانی که با دستان خالی در خیابان ها جمع شده بودند کشته یا به زندان افکنده شدند، زندانیانی که از حداقل حقوق یک زندانی بی بهره اند. دانشجویان بسیاری ناعادلانه از حق تحصیل محروم گشته اند.حتی در یکی از تظاهرات این جنبش اعتراضی، موسوم به جنبش سبز ایران ماشین های پلیس به صف مردم معترض کوبیدند، از روی آن ها رد شدند و آن ها را به شهادت رساندند(فیلم این اقدامات جنایت کارانه نیز موجود است.) در حالی که هرگز فردی از نیروهای امنیتی و شبه نظامی به خاظر این اقدامات بیرحمانه مورد پیگرد قانونی قرار نگرفت-  هیچ کدام از این اعمال نمی تواند مورد تایید یک سوسیالیستِ واقعی باشد.

به جرات میتوانم بگویم تمام فعالینِ کارگری در تمام این سال ها، بخصوص بعد از روی کار آمدن احمدی نژاد به شدت سرکوب شده اند. کارگران حق داشتن سندیکای مستقل و اعتصاب را ندارند. سندیکای شرکت واحد اتوبوس رانی که در سال هشتاددو چهار شمسی سعی در احیا سندیکای خود را داشت به شدت سرکوب شد. رهبران و اعضای فعال سندیکا شکنجه و به حکم های طویل المدت محکوم شدند و هم اکنون نیز در زندان هستند. حتی اوباش حکومت نُک زبان منصور اسانلو، رییس این سندیکا را بریدند تا بیش از پیش در دفاع از حقوق کارگران سخنی بر زبان نراند. همچنین هر اعتصاب و اعتراض  کارگری به خشونت بارترین شکل ممکن ساکت میشود. فیدل! هیچکدام از اینها نمی تواند مورد تایید یک کمونیست و یک انقلابی باشد.

مطلعم که وضع حقوق زنان در کوبا در شرایط مطلوبی به سر می برد.آن ها بصورت برابر با مردان در اجتماع حضور دارند و  سهم زنان در بسیاری از مشاغل و صنایع بیش از پنجاه درصد نیروی تولید است. بسیاری از خانواده های کوبایی توسط زنان سرپرستی میشوند و این امری عادی در کوباست. و میدانم که در کوبا همچون اکثر قریب به اتفاق کشور های دنیا زنان از حق طبیعی آزادی پوشش برخوردارند. شما در اختتامیه ی کنگره ی دوم فدراسیون زنان در هاوانا گفتید :"واضح است که زنان نیاز دارند که در مبارزه علیه استثمار؛ علیه امپریالیسم و استعمار نو و تبعیض نژادی و در یک کلمه: در مبارزه برای رهایی ملی شرکت بجویند ومادامی که این اهداف در حال محقق شدن است زنان باید به مبارزه برای رهایی خود در چاچوب جامعه ی انسانی ادامه دهند." ولی وضعیت زنان در کشور من به صورت دیگری است. من توانایی تشریح قانون های تبعیض آمیز قضایی و مدنی علیه زنان و رفتار حقارت آمیزی که حکومت ایران به زنانِ وطنم روا میدارد را ندارم ولی میل دارم شاید به ساده ترین حق یک انسان یعنی آزادی پوشش در ایران بپردازم و شما را متعجب کنم و بگویم نه تنها حجاب( یعنی پوشاندن تمام سطح بدن با پوشاک به جز: صورت و از مچ تا سر انگشتان دست ها و از مچ تا سر انگشتان پاها) قانونی اجباری برای زنان است بلکه پلیس با بر پا ساختن گشت های مسلح به اجرای این قانون عقب مانده نظارت میکند و زنانی که این قانون را به حد اعلا رعایت نکرده باشند بازداشت و با وضع اسف باری(گاه با ضرب و شتم جلوی چشم مردم در خیابان) با خود می برد! – رفیق کاستروی ارجمند؛چطور ممکن است این اعمال علیه زنان مورد تایید حزب کمونیست کوبا باشد؟

شما در سال دوهزار و سه در جمع مردم کوبا در هاوانا گفتید: " صد در صدِ مردم کوبا تحت پوشش تامین اجتماعی هستند. هشتاد و پنج درصد مردم دارای خانه هستند و مالیاتی هم نمی پردازند. پانزده درصد بقیه هم اجاره ی ناچیزی می پردازند که شامل ده درصدِ حقوق آنان میشود."- در کشور من تقریبا هیچ جوانی توانایی خرید خانه را ندارد. اجاره ی منازل گاه بیش از نود درصد حقوق مستاجران را می بلعد؛ اجاره هایی که هر سال همراه با نرخ سرسام آورِ تورم  بیشتر و بیشتر میشود. بیمارستان ها از پذیرش بسیاری از مبتلایان به بیماری های سخت و صعب العلاج سر باز میزنند و مراکز درمانی یکی پس از دیگری از همکاری های خود را با بیمه های درمانی می کاهند.

سازمان بهداشت جهانی در سال هزار و نهصد و هشتاد و هشت مجموعه ای از استاندار های بهداشتی را برای تمام کشور ها تایین و اعلام نمود از کشور ها انتظار دارد تا سال دو هزار(یعنی ظرف دوازده سال) به این استاندار های بهداشتی دست یابند و کوبا به عنوان تنها کشوری که در همان سالِ هزار و نهصد و هشتاد و هشت به آن استاندارد ها دست یافته بود مورد ستایش این سازمان قرار گرفت و شخص شما به عنوان رئیس جمهور کوبا مدال بهداشت را دریافت کرد.مدالی که بعد ها در سال هزار و نهصد و نود هشت بار دیگر بر گردن شما آویخته شد. این در حالیست که اخیرا در ایران روشن شد که خدمه ی یک بیمارستان بیماران مبتلا به مرض های صعب العلاجی که دیگر توانایی پرداخت هزینه های نگهداری در بیمارستان را نداشتند با آمبولانس به بیابان های حومه ی شهر منتقل و آنها را در آنجا رها ساخته بودند. رفیق عزیز، شما چطور میتوانید از سیاست های دولت تقلبی احمدی نژاد حمایت کنید؟ 

کوبا مهد انواع موسقی مخصوص حوزه ی کارائیب است و کشور شما از سال های بسیار دور آنچنان در تئاتر و اپرا موفق بوده است که منتقدان آمریکای شمالی زبان به ستایش اپرای کوبا پرداختند. این در حالیست که حکومت ایران به وضوح دشمن تئاتر،رقص، باله و اپراست. به ندرت میتوان یک سالن تئاتر یا سینما را یافت که بعد از انقلاب پنجاه و هفت ساخته شده باشد. زنان در ایران از حق آواز خواندن و رقص محروم گشته اند و دولت دروغین احمدی نژاد اخیرا زورگویانه "خانه ی سینمای ایران"، این انجمن مستقل و شرافتمند را منحل ساخته است. تا جایی که بیاد میاورم شما همه ی کشور ها را ملزم به پیوستن پیمان کیوتو و تعهد در کاستن  گاز های گل خانه ای میدانستید و همیشه از لزوم توجه به محیط زیست و فراهم نمودن هوایی پاک در سرتاسر کره زمین سخن میگفتید. اجازه بدهیم شما را از وضعیت اسفبار هوای تهران مطلع سازم و بگویم روزانه میلیون ها انسان اعم از کودکان و میانسالان در معرض دهشتبارترین بیماری های ناشی از آلودگی هوای تهران و دیگر شهر های بزرگ قرار دارند. میدانیم که فراهم ساختن هوایی پاک با همکاری شهروندان جزوی از وظایف هر حکومت است.

شما در مورد کوبا گفتید: " این جامعه یک فارغ التحصیل بیکار ندارد. ما هر آنچه داریم بین خودمان تقسیم میکنیم و این سوسیالیسم است: تقسیم عادلانه ی هر آنچه داریم. اگر زیاد داشته باشیم به هر کس بیشتر می رسد و اگر کم داشته باشیم همان که داریم را تقسیم می کنیم ولی هیچ کس را به حال خویش وا نمی گذاریم. تمام کارگران از خدمات تامین اجتماعی برخوردارند؛ تمام جمعیت کشور از حق مراقبت های درمانی رایگان برخوردارند حتی اگر به جراحی تعویض قلب نیاز داشته باشند و نیز حق آموزش رایگان." – در ایران اختلاف طبقاتی بیداد میکند. در برخی قسمت های پایتخت: تهران معمولا تابلو های تهوع آوری پدید میاید: سیل بچه های دست فروشِ بیخانمانِ پنج یا شش ساله که سر چهار راه لابلای ماشین های گاه بسیار گران قیمت می گردند تا موفق به فروش یک بسته آدامس شوند. در ایران خانواده ای پیدا نمی کنید که با بیکاری دست و پنجه نرم نکند و به شما قول میدهم اگر یک کارگر به مرضی با هزینه ی درمانِ سنگین دچار شود حتما خواهد مرد. آیا شما چیزی از اختلاس سه هزار میلیارد تومانی اخیر در ایران شنیده اید؟ - فیدل! شما از این وضعیت دفاع میکنید؟ شما نظرات دولتمردانی که کشور مرا به این وضع دچار ساخته اند تایید می کنید؟ پس ذکاوت و آگاهیِ انقلابی شما کجا رفته است؟

چند سالیست خصوصی سازی افسار گسیخته(حتی خصوصی سازی انواع صنایع سنگین) زیر نظر اشخاص اول کشور ایران و با وارونه کردن قوانین اساسیِ برآمده از انقلاب پنجاه و هفت انجام میشود. این نیز نمی تواند مورد تایید شما باشد.

القصه:
رفیق کاسترو خسته شدم. از شما میخواهم مواضع خود را در قبال دولت کودتایِ محمود احمدی نژاد تصحیح کنید و به خاطر فشردن دست آن دیکتاتور از مردم ایران و از خانواده ی شهدای جنبش سبز ایران عذر خواهی کنید. عاجزانه تقاضا دارم برای اتخاذ مواضع در قبال ایران با حزب توده ایران که مورد اعتماد شماست و سابقه ی رابطه ی حزب شما و این حزب به بیش از پنجاه سال می رسد مشورت کنید و گوشزد های برادرانه ی آن ها را مورد بررسی قرار دهید. در فوریه ی دوهزار و یازده در مورد بهار عربی گفتید: "فقر و بیکاری، جوانان، میهن دوستان و مبارزان را تحت تاثیر قرار داده است. این مردم چطور میتوانند خودشان را با نرخ رو به افزایش غذا و مایحتاج اولیه وفق دهند؟ در این نقطه است که دیگر جای تعلل برای کسی باقی نمی ماند و مردم به خیابان ها میریزند و بازگشت حقوق اساسی شان را طلب میکنند. مردمی که جلوی گلوله میروند سرکوب شدنی نیستند." – باور کنید وضعیت کشور من نیز به همین صورت است، تقاضا دارم در مورد ایران نیز موضعی مشابه اتخاذ کنید. شما را توصیه میکنم به مطالعه در احوال جنبش سبز ایران و حمایت از رفیق قدیمیتان "میر حسین موسوی" که اکنون بدون هیچ محکومیتی در دادگاه به طور غیر قانونی در حصر خانگی به سر می برد. خواهش میکنم درخواست زندانیان سیاسی ایران :منصور اسانلو(فعال کارگری)، رسول بداغی(فعال صنفی معلمان)، عیسی سحر خیز(روزنامه نگار) و حشمت الله طبرزدی(فعال سیاسی و روزنامه نگار) از شما مبنی بر محکومیت اقدامات جنایتکارانه ی حکومت ایران را زمین نزنید.خواهش میکنم سفارش کنید تا دانشگاه هاوانا بعد از مطالعه ی کافی دکترای افتخاری علوم سیاسی را که به احمدی نژاد تقدیم کرده است از او پس بگیرد و بیش از پیش به وجهه ی این دانشگاه صدمه نزند.

ضمنا مطلع شدم چند روز پیش یک نماد مذهبی؛ مجسمه ای از یک قدیسه در کوبا گردانده شده است و این مراسم با حضور رفقا استفان لازو، معاون رییس جمهوری و برونو رودریگز، وزیر امور خارجه کوبا صورت گرفته است. به نظرم این رفتار به غایت غیر کمونیستی و در جهت تحمیق مردم و دامن زدن به خرافه پرستی، آن هم با تایید حزب کمونیست کوبا است. اینکه کوبایی ها در انتخاب مذهب و انجام مراسم مذهبی شان آزاد باشند بسیار پسندیده است ولی من حضور افرادی از حزب کمونیست کوبا را در این مراسم درک نمی کنم. حتی میخواستم خواهش کنم فکری به حال فیلترینگ گسترده ی اینترنت در کوبا و موانع دیگری که کوبایی ها را از دسترسی به هر گونه اطلاعاتی که میخواهد محروم میکند بکنید. بگذارید مردم کوبا صحیح و یا غلط بودن، منصفانه یا مغرضانه بودن اخبار را خود تشخیص دهند.

در آخر:
چه گوارا می گوید: " اگر تو در برابر هر بی عدالتی از خشم به لرزه می افتی بدان که یکی از رفقای من هستی." شما رفیق و فرمانده ی "چه" بوده اید، باشد که همه از رفقای "چه" باشیم.

فیدل!
احتمالا دیر یا زود جنبش سبز ایران یک تظاهرات خیابانی جدید را تدارک خواهد دید. من عکسِ کوچکی از شما را که در اتاقم دارم با خود به این تظاهرات میریم و ساده دلانه ولی امیدوار شما را در مبارزه با همه ی پلیدی هایی که در کشور دوست داشتنی ام ایران در جریان است سهیم می سازم.شاید اگر در آن روز کشته یا اسیر شوم این نامه ارزش ترجمه شدن به اسپانیایی و رسیدن به دستان شما را پیدا کند.

فیدلِ عزیز، با قد و قامتی که شما دارید، برایتان افت دارد که هر کوتوله ای را به دفترتان راه دهید.

رنج است و درنگ نیست،
می تازم
مرگ است و شکست نیست،
 میدانم
آبستنِ فتح ماست این پیکار.


با بدرود های رفیقانه
Patria O Muerte
یا میهن یا مرگ

جسارت مرا ببخشید
فدای شما - انوشه